Yılların üstümüze basıp geçtiği bu günlerde… Hep kenarımda bıraktığım, yüzüne bakınca kardeş olduğumuz aleni belli olan birinden…
Lisedeyken çikolatasından bir ısırık bile ısırttırmayan, cüzdanındaki bozukluklara ne zaman salça olsam elimden kapan ama şimdilerde ceplerimde mavilikleriyle gezdiğim dünyanın en süper annesinden bahsedeceğim… Burnumda sümük olduğu zaman Çammmmmm dedirten, masada ağzımı şapırdattığım vakit arkasını dönen, geceleri beni sabaha kadar ayağında sallayan, kurbağaların sesinden korktuğum gecelerde yanına gelmeme izin veren, sübhaneke, Fatiha ve bilimum duaları ondan öğrendiğim bitanecik ablam…
Sen bu satırları bu akşam okuyacaksın biliyorum… Kardeşin tam bu noktada senin ağladığını bile biliyor. Gözyaşlarını silip bu gece sadece çorba vardı, eniştenin karnı toktu mu diyeceksin acaba?
Hayallerim ceplerimde ben geliyorum…
Hani birkaç gün sonra senin doğum günün ya :) ben sana hediye almayı düşünüyordum ama… Sen zaten dünyanın en süper hediyesine sahipsin.
Ve ben biliyorum ki…
Her yer karlarla kaplı olsa da.
Bana her zaman bir demet kır çiçeği getirecek biri var…
Unutmuyorum abla…
03.02.2010
16.02
Bitanecik ablama… :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder